احراری، ا. (۱۳۸۴). «راهبردهای رسانهای برای پیشگیری از بحران»، فصلنامه پژوهشهای ارتباطی، ۱۲(۴۲)، ۱۵۵.
احمدیپور، ز.، و احمدی، ا. (۱۴۰۰). «تحلیل عوامل موثر بر ناکامی حکمرانی آب در ایران»، نشریه سیاستهای راهبردی و کلان، ۸(۳۱)، ۱۱۰-۱۴۰.
استوار، م. (۱۴۰۱). «تأثیر سیاستگذاری دولت بر کیفیت حکمرانی در ایران با رویکرد سیاستهای کلی نظام»، نشریه سیاستهای راهبردی و کلان، ۱۰(۴۰)، ۶۶۸-۶۸۴.
بیچرانلو، ع. (۱۳۸۵). «مدیریت بحرانها و حوادث غیرمترقبه»، پژوهشنامه حقوق اسلامی، ۷(۲۴)، ۲۲.
خراسانی، ر.، و کاظمیطامه، ع. (۱۴۰۴). «چارچوب مفهومی فهم تحولات حکمرانی در بحرانها»، مجله رهیافتهای سیاسی و بینالمللی، ۱۷(۳)، ۲۵-۴۲.
دانائیفرد، ح. (۱۳۹۹). «چارچوبی برای تحلیل کشورداری»، فصلنامه پژوهشهای مدیریت منابع سازمانی، ۱۰(۳)، ۱۷۵–۱۸۷.
دانائیفرد، ح. (۱۴۰۰الف). «درآمدی بر نظریه بحرانداری: پیوند حکمرانی، مدیریت و عملیات»، پژوهشهای مدیریت منابع سازمانی، ۱۱(۱)، ۱–۱۰.
دانائیفرد، ح. (۱۴۰۰ب). بهسوی «نظریه سازمانداری»: پیوند حکمرانی، مدیریت و عملیات. فصلنامه پژوهشهای مدیریت منابع سازمانی، ۱۰(۴)، ۱–۲۰.
دانائیفرد، ح. (۱۴۰۳الف). «اعتماد عمومی به فرایند کشورداری: تحلیل نقش حکمرانی، اداره امور عمومی و امور عملیاتی اجرای دولت»، فصلنامه پژوهشهای مدیریت منابع سازمانی، ۱۴(۴)، ۱–۵۶.
دقتی، ع.، و یعقوبی، ن. م. (۱۴۰۲). «شناسایی عوامل مؤثر بر استقرار اثربخش حکمرانی شبکهای در کشور»، حکمرانی و توسعه، (3)2، ۳۷-۶۲.
رشیدی، س.، کمانی، س. م. ح.، و موغلی، ع. (۱۴۰۰). «تأثیر بهکارگیری حکمرانی شبکهای، بر عناصر مدیریت بحران در بلایای طبیعی در سازمانهای مرتبط با بحران استان کهگیلویه و بویراحمد»، فصلنامه مسکن و محیط روستا، ۴۰(۱۷۳)، ۷۵-۸۸.
رهنورد، ف.، و محمدپور، ی. (۱۳۹۲). «شناسایی معیارهای سنجش مرحله آمادگی مدیریت بحران در ایران»، نشریه دانش پیشگیری و مدیریت بحران، ۳(۱)، ۱۳.
زراعتینیشابوری، س.، خزیمهنژاد، و ح.، بیرانوند، ز. (۱۴۰۳). «درک دقیقتر از سامانههای حکمرانی بهمنظور مدیریت پایدار آب با نگاهی ویژه به شرایط ایران»، مجله مدیریت آب و آبیاری، ۱۴(۲)، ۳۷۵-۴۰۳.
ساعدی، ع. (۱۴۰۴). «حکمرانی تابآور: الگویی پایدار در مدیریت ریسک و بحران»، نشریه مدیریت بحرانهای اجتماعی، ۱۷(۵۸)، ۵۷-۸۶.
شبستر، م. (۱۴۰۰) «حکمرانی در بحران؛ از زلزله سرپل ذهاب تا پاندمی کرونا»، نشریه حکمرانی متعالی، ۱(۲)، ۱۸۲-۱۸۶.
صمدیمیارکلائی، ح. (۱۴۰۲). «عوامل ناکامی نظام حکمرانی ایالات متحده آمریکا در مدیریت بحران همهگیری ویروس کووید-۱۹»، نشریه مطالعات راهبردی آمریکا، ۲(۸)، ۱۵۷-۱۸۹.
طاعتپور، ف.، و محمدیدوست، س. (۱۴۰۲). «تحلیل نظام حکمرانی در مدیریت بحران بخش آب»، مجله آبخوان و قنات، ۴(۲)، ۲۰۵-۲۱۴.
عباسی، ب.، و صادقی، م. ح. (۱۳۹۷). «نسبتسنجی صلاحیتهای شورای عالی مدیریت بحران و سازمان مدیریت بحران کشور با مؤلفههای حکمرانی خوب»، نشریه حقوق اداری، ۵(۱۵)، ۱۰۳.
عبدیدانشپور، ز.، فلاحی، ع. ر.، و مرادی، د. (۱۳۹۵). «تحلیل روابط بین سازمانی در مدیریت بحران در شهر اصفهان»، نشریه مدیریت بحران، ۵(۱)، ۲۵-۳۷.
قدیرینوفرست، ع.، و سینائی، و. (۱۴۰۰). «بحران کرونا؛ تغییر یا تداوم الگوهای حکمرانی در دولت جمهوری اسلامی ایران»، پژوهشنامه علوم سیاسی، ۱۶(۲)، ۱۷۵-۲۲۰.
کرمی، ز.، حسنآبادی، د.، و لطفی، ش. (۱۳۹۹). «تحلیل و بررسی نقش دولت در مدیریت و برنامهریزی بحرانهای گردشگری؛ مطالعه موردی بحران کرونا»، فصلنامه نگرشهای نو در جغرافیای انسانی، ۱۲(۳)، ۶۱۷-۶۳۹.
کمالی، ی.، و میرزایی، ج. (۱۳۹۶). «مقایسه ساختار مدیریت بحران در ایران، ژاپن، هند و ترکیه»، فصلنامه مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی، ۷(۲۵)، ۲۴۵-۲۸۹.
گلوردی، ج. (۱۳۹۶). «تابآوری ملی: مروری بر ادبیات تحقیق»، مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی، (7)25، ۲۹۳-۳۱۰.
صمدیفروشانی، م.، میراسماعیلی، س. س.، و نصیری، ع. (۱۴۰۲). «تحلیل سیستم حکمرانی شبکهای مدیریت بحران شهر تهران مبتنی بر حاکمیت مشارکتی: کاربردی از تحلیل شبکههای اجتماعی»، فصلنامه علمی دانش پیشگیری و مدیریت بحران، (13)2، ۱۴۴-۱۶۳.
منصوری، م.، و حسنزاده، ا. (۱۴۰۴). «تحلیل سیاست انحصار دولتی در مدیریت بحران اقتصادی در ایران (جنگ جهانی دوم): ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۵»، فصلنامه پژوهشهای تاریخی، ۱۷(۲)، ۳۹-۵۹.
مولوی، ز.، طهماسبی، ر.، دانائیفرد، ح.، و حمیدیزاده، ع. (۱۳۹۸). «بوروکراسیهراسی و ادراک از تابآوری ملی»، مدیریت سازمانهای دولتی، (7)26، ۱۴۹-۱۶۴.
نصریفخریداوود، ص. (۱۴۰۱). «مدیریت بحرانها و بلایای طبیعی: مطالعه تطبیقی ایران و آسیای مرکزی»، فصلنامه مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز، ۲۸(۱۱۹)، ۱۵۳-۱۷۳.
اسدی، م.، یعقوبی، س.، و شفیعا، م. ع. (۱۳۹۷). «مدل مکانیابی-تخصیص تسهیلات بحران با در نظر گرفتن قابلیت اطمینان تحت شرایط عدم قطعیت و تقاضای پویا (مطالعه موردی: بحران زلزله در شهر تهران)»، پژوهشهای نوین در تصمیمگیری، (3)1، ۱-۲۸.
ایراندوست، ا.، الوانی، س. م.، معمارزاده، غ. ر.، و منطقی، خ. (۱۳۹۶). «مدیریت حوادث در سازمانهای خدماترسان با رویکرد قابلیت اطمینان بالا»، فصلنامه مدیریت بحران، ۱۱(بهار و تابستان)، ۶۳-۷۹.
رفیعیان، م.، و مطهری، ز. (۱۳۹۱). «طراحی مدلی برای مطالعه رویکرد مدیریت ریسک بحران اجتماعمحور: مطالعه موردی طرح دوام (داوطلبین واکنش اضطراری محلات)»، نشریه مدیریت بحران، (1)1، ۵-۱۲.
دهقانیکاظمی، و.، یگانهکیا، ز.، و صالحی، ا. (۱۳۹۳). «تلفیق ملاحظات واکنش در شرایط اضطراری و ارزیابی اثرات محیطزیستی (EIA)، برای تعیین مکان بهینه تأسیسات و خدمات شهری»، نشریه مطالعات شهری، (3)۱۰، ۳۷-۴۸.
فرجیسبکبار، ح. ع.، مدیری، م.، آقاطاهر، ر.، تقیزادهقلعهجوقی، س.، و رحیمی، س. (۱۳۹۵) «طراحی سامانه واکنش اضطراری در مدیریت بحرانهای طبیعی (زلزله) با استفاده از تله ژئوانفورماتیک»، نشریه اطلاعات جغرافیایی (سپهر)، (25)97، ۱۵-۲۸.
ارژنگی، س.، زرگر، ح. ا.، و فلاحی، ع. ر. (۱۳۹۸). «به سوی تدوین چارچوب عملیاتی شبیهسازی تخلیه اضطراری جمعیت بازارهای تاریخی پس از سانحه آتشسوزی»، مجله صفه، (29)۸۶، ۱۰۱-۱۱۹.
سلامتنیا، آ.، و هاشمیزاده، ف. (۱۳۹۹). «برنامه واکنش اضطراری بهمنظور مدیریت بحران در صنایع»، نشریه رویکردهای نوین در علوم مدیریت، (1)1، ۳۳-۴۳.
شوقیکلخوران، م. ح.، استوارایزدخواه، ی.، و حسینی، م. (۱۳۹۹). «ارتقاء روشهای ارزیابی ساختمانهای تأثیرگذار برای واکنش اضطراری پس از زلزله»، مجله علوم و مهندسی زلزله، (7)2، ۱۵۳-۱۶۸.
اطاعت، ج.، و منصوریان، ا. (۱۳۹۹). «رهبری سیاسی و بحران کرونا؛ مطالعه موردی آمریکا، هندوستان و آلمان»، نشریه روابط خارجی،(12) (1) 45، ۷۷-۱۰۲.
اسدی، م.، یعقوبی، س.، و شفیعا، م. ع. (۱۳۹۷). «مدل مکانیابی-تخصیص تسهیلات بحران با در نظر گرفتن قابلیت اطمینان تحت شرایط عدم قطعیت و تقاضای پویا (مطالعه موردی: بحران زلزله در شهر تهران)»، پژوهشهای نوین در تصمیمگیری، (3)1، ۱-۲۸.
جباری، ع.، و رحمانی، ق. (۱۴۰۰). «تقنین در شرایط اضطراری: مطالعه موردی بیماری کرونا در نظام حقوقی ایران و استرالیا»، نشریه حقوق بشر و شهروندی، (6)1، ۱-۳۲.
ممدوحی، ا. ر.، شریعتی، م.، ناظمی، م.، و عباسی، م. ح. (۱۴۰۱). «مدلسازی پویای برخی سیاستهای مدیریتی در تخلیه اضطراری»، پژوهشنامه حمل و نقل، (19)2، ۱۳۵-۱۴۸.
فریادی، م.، و نجابتخواه، م. (۱۴۰۱). «چالشهای حقوق اداری در مدیریت شرایط اضطراری بهداشتی»، مجله تحقیقات حقوقی، (25)97، ۲۳۷-۲۶۰.
سیدی، س. ا. ح.، جاوید، م. ج. (۱۴۰۱). «مدیریت شرایط اضطراری سلامت در دوران بیماری کرونا؛ مطالعه تطبیقی ایران و قطر»، نشریه حقوق بشر و شهروندی، (6)2، ۲۲۳-۲۵۰.
آریاننژاد، ع.، اقربائیفام، م.، و فتاحیزفرقندی، ع. (۱۴۰۲). «سازوکار مطلوب وضع الزامات حقوقی در شرایط اضطراری مبتنی بر قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»، پژوهشنامه حقوق اسلامی، (23)۵۸، ۵۳۹-۵۶۴.
Aboualola, M., Abualsaud, K., Khattab, T., Zorba, N., & Hassanein, H. S. (2023). Edge technologies for disaster management: A survey of social media and artificial intelligence integration. IEEE Access, 11, 73782–73802.
Alexander, D. E. (2002). Principles of emergency planning and management. Oxford University Press.
Biggs, R. S., Frankel, S. J., Cole, L. E., Kosta, K. L., & Goeller, M. (2022). Initial emergency response: Organizational structure and coordination. In Tactical sciences for biosecurity in animal and plant systems (pp. 262–292). IGI Global.
Bram, S., & Vestergren, S. (2012). Emergency response systems: Concepts, features, evaluation and design.
Chen, N., Liu, W., Bai, R., & Chen, A. (2019). Application of computational intelligence technologies in emergency management: A literature review. Artificial Intelligence Review, 52(3), 2131–2168. https://doi.org/10.1007/s10462-017-9589-8
Chen, R., Sharman, R., Rao, H. R., & Upadhyaya, S. (2007a). Design principles for emergency response management systems. Information Systems and e-Business Management, 5(3), 81–98.
Chen, R., Sharman, R., Rao, H. R., & Upadhyaya, S. (2007b). Design principles for critical incident response systems. Information Systems and e-Business Management, 5(3), 201–227. https://doi.org/10.1007/s10257-007-0046-0
Choi, S. O. (2008). Emergency management: Implications from a strategic management perspective. Journal of Homeland Security and Emergency Management, 5(1). https://doi.org/10.2202/1547-7355.1372
Comfort, L. K., Scheinert, S., & others. (2010). Designing adaptive systems for disaster mitigation and response: The role of structure. In Designing resilience: Preparing for extreme events (p. 33).
Danaeefard, H. (2026). Why policies fail: A diagnostic framework for public policy analysis. International Journal of Sociology and Social Policy. Advance online publication. https://doi.org/10.1108/IJSSP-06-2025-0401
Danaeefard, H., & Abbasi, T. (2021). Why and how does policy change over time: A narrative explanation from Iran. Public Organization Review, 21(2), 355–376.
Danaeefard, H., Farazmand, A., & Dastyari, A. (2023). The Iranian coronavirus pandemic (COVID-19) crisismanship: Understanding the contributions of national culture, media, technology and economic system. Public Organization Review, 23(4), 1661–1682. https://doi.org/10.1007/s11115-023-00721-5
Danaeefard, H., Kazemi, S. H., & Karimi, M. (2024). Exploring the challenges of digital transformation in the Iranian public sector: A qualitative study. Public Organization Review, 24(3), 1077–1103.
De Sisto, M., Cavanagh, J., McMurray, A., & Bartram, T. (2019). Emergency management and HRM in local governments: HR professionals as network managers. Asia Pacific Journal of Human Resources, 57(2), 227–246. https://doi.org/10.1111/1744-7941.12202
Emami, P., & Marzban, A. (2023). The synergy of artificial intelligence (AI) and geographic information systems (GIS) for enhanced disaster management: Opportunities and challenges. Disaster Medicine and Public Health Preparedness, 17, e507.
Farazmand, A., & Danaeefard, H. (2021a). Crisismanship under the most severe sanctions: Lessons learned from the Iranian government's responses to the COVID-19. International Journal of Public Administration, 44(13), 1149–1164. https://doi.org/10.1080/01900692.2021.1931315
Farazmand, A., & Danaeefard, H. (2021b). Iranian government's responses to the coronavirus pandemic (COVID-19): An empirical analysis. International Journal of Public Administration, 44(11–12), 931–942. https://doi.org/10.1080/01900692.2021.1903926
Farazmand, A., Danaeefard, H., & Ghanbary Vanani, R. (2024). The contributions of the Iranian health-care system in the crisismanship of COVID-19: A qualitative study. Politics & Policy, 52(5), 1137–1160. https://doi.org/10.1111/polp.12622
Farazmand, A., Danaeefard, H., Abbasi, T., & Ghanbari, A. (2025). Iran's policy responses to fight with COVID-19: From losing opportunities and the chaotic measures to evidence-based decision making. Public Organization Review, 25, 1441–1458. https://doi.org/10.1007/s11115-025-00868-3
Guo, X., Kapucu, N., & Huang, J. (2021). Examining resilience of disaster response system in response to COVID-19. International Journal of Disaster Risk Reduction, 59, 102239. https://doi.org/10.1016/j.ijdrr.2021.102239
Ha, K. M., & Ahn, J. Y. (2008). National emergency management systems: The United States and Korea. Journal of Emergency Management, 6(2), 31–44.
Henstra, D. (2010). Evaluating local government emergency management programs: What framework should public managers adopt? Public Administration Review, 70(2), 236–246. https://doi.org/10.1111/j.1540-6210.2010.02130.x
Hofmann, M., Sackmann, S., & Betke, H. (2013). Using workflow management systems to improve disaster response processes. In 2013 27th International Conference on Advanced Information Networking and Applications Workshops (pp. 261–266). IEEE.
Jackson, S., & Ferris, T. L. (2013). Resilience principles for engineered systems. Systems Engineering, 16(2), 152–164. https://doi.org/10.1002/sys.21228
James, H., & Paton, D. (2015). Social capital and the cultural contexts of disaster recovery outcomes in Myanmar and Taiwan. Global Change, Peace & Security, 27(2), 207–228.
Johnson, B. J., Goerdel, H. T., Lovrich, N. P., Jr., & Pierce, J. C. (2015). Social capital and emergency management planning: A test of community context effects on formal and informal collaboration. The American Review of Public Administration, 45(4), 476–493.
Johnson, R. (2000). GIS technology for disasters and emergency management. ESRI.
Kapucu, N., & Garayev, V. (2011). Collaborative decision-making in emergency and disaster management. International Journal of Public Administration, 34(6), 366–375. https://doi.org/10.1080/01900692.2011.561477
Khairilmizal, S., Hussin, M. F., Husna, K. A., Kasri, H., Hussain, A. R., & Yassin, A. M. (2020). Effective emergency management: The roles of knowledge and practice of command structure for lead responding agencies. Global Business and Management Research, 12(1), 33–41.
Koliba, C. J., Mills, R. M., & Zia, A. (2011). Accountability in governance networks: An assessment of public, private, and nonprofit emergency management practices following Hurricane Katrina. Public Administration Review, 71(2), 210–220. https://doi.org/10.1111/j.1540-6210.2011.02332.x
Kubatko, O. V., Lytvynenko, S. M., & Voronenko, V. I. (2025). The specifics of digital transformations in Ukraine in emergency situations. Primedia eLaunch.
Kumari, A., & Frazier, T. G. (2021). Evaluating social capital in emergency and disaster management and hazards plans. Natural Hazards, 109(1), 949–973.
Lee, C. H., Wang, D., Lyu, S., Evans, R. D., & Li, L. (2023). A digital transformation-enabled framework and strategies for public health risk response and governance: China's experience. Industrial Management & Data Systems, 123(1), 133–154.
Mann, S. (2014). Human resources and emergency planning: Preparing local governments for times of crisis. Public Administration Quarterly, 38(2), 163–205.
McLoughlin, D. (1985). A framework for integrated emergency management. Public Administration Review, 45, 165–172.
Moke, M., & Pfeiffer, T. (2017). The basics of managing emergencies. In International humanitarian action: NOHA textbook (pp. 417–433). Springer International Publishing.
Mun, G. S. (2017). Reorganization of disaster management systems for effective emergency and disaster response: The pivotal role of the national emergency management agency (NEMA). Journal of the Korea Safety Management & Science, 19(1), 1–8.
Murphy, B. L. (2007). Locating social capital in resilient community-level emergency management. Natural Hazards, 41(2), 297–315.
Nowell, B., Bodkin, C. P., & Bayoumi, D. (2017). Redundancy as a strategy in disaster response systems: A pathway to resilience or a recipe for disaster? Journal of Contingencies and Crisis Management, 25(3), 123–135. https://doi.org/10.1111/1468-5973.12178
Peleg, K., Michaelson, M., Shapira, S. C., & Aharonson-Daniel, L. (2003). Principles of emergency management in disasters. Advances in Renal Replacement Therapy, 10(2), 117–121.
Pine, J. C. (2017). Technology and emergency management. John Wiley & Sons.
Rivera, J. D. (2016). Organizational structure and collaboration: Emergency management agencies and their choice to work with voluntary organizations in planning. Risk, Hazards & Crisis in Public Policy, 7(4), 160–175. https://doi.org/10.1002/rhc3.12100
Robinson, R., & Indulska, J. (2006). Adaptive and resilient systems for emergency response. In Recent advances in security technology, Proceedings of Safeguarding Australia 2006 (p. 1). Canberra.
Rose, T., Peinel, G., & Arsenova, E. (2008, October). Process management support for emergency management procedures. In P. Cunningham (Ed.), Collaboration and the knowledge economy: Issues, applications, case studies. eChallenges e-2008 Conference Proceedings (pp. 22–24).
Sadeka, S., Mohamad, M. S., Reza, M. I. H., Manap, J., & Sarkar, M. S. K. (2015). Social capital and disaster preparedness: Conceptual framework and linkage. Journal of Social Science Research, 3, 38–48.
Sakurai, M., & Murayama, Y. (2019). Information technologies and disaster management: Benefits and issues. Progress in Disaster Science, 2, 100012. https://doi.org/10.1016/j.pdisas.2019.100012
Sasie, S. D., Alava, M. A., Zeynu, N., Assele, D. D., Dema, S. T., Argaw, Z. M., & Afele, M. A. (2025). Human resource development in public health emergency management: A scoping review. BMJ Public Health, 3(2).
Sell, C., & Braun, I. (2009, May). Using a workflow management system to manage emergency plans. In Proceedings of the 6th International ISCRAM Conference (Vol. 41, p. 43).
Siegel, G. B. (1985). Human resource development for emergency management. Public Administration Review, 45, 107–117.
To, N. T., & Kato, T. (2018). Characteristics and development of policy and institutional structures of emergency response in Vietnam. International Journal of Disaster Risk Reduction, 31, 729–741.
Visave, J. (2025). Transparency in AI for emergency management: Building trust and accountability. AI and Ethics, 1–14.
Vladimir, C. M. (2023). Human resource development for environmental security and emergency management.
Vladu, O. M. (2023). Digital transformation in crisis management: The key role of artificial intelligence. Scientific Research & Education in the Air Force–AFASES, 24, 103–110.
Walsh, D. W., Christen, H. T., Jr., Lord, G. C., & Miller, G. T. (2010). National incident management system: Principles and practice. Jones & Bartlett Publishers.
Waugh, W. L., Jr., & Streib, G. (2006). Collaboration and leadership for effective emergency management. Public Administration Review, 66(s1), 131–140. https://doi.org/10.1111/j.1540-6210.2006.00673.x
Xiang, Q. (2019). Impacts of organizational structure on the effectiveness of emergency response system [Doctoral dissertation, Columbia University].
Yang, L., Su, G., & Yuan, H. (2012). Design principles of integrated information platform for emergency responses: The case of 2008 Beijing Olympic Games. Information Systems Research, 23(3, Part 1), 761–786.
Zhang, W. D., Gao, Z. J., & Wang, C. X. (2021). Digital transformation of emergency management system: Technical framework and policy path. Strategic Study of CAE, 23(4), 107–116. https://doi.org/10.15302/J-SSCAE-2021.04.013
